روز اول افکس ۲۰۲۶ تمام شد و اگر کسی از بیرون به برنامهٔ این روز نگاه کند، تصویر روشنی میبیند: روی صحنه، مسئولان بودند و پشت تریبون، مسئولان بودند و در ردیف اول، مسئولان بودند. وزیر اقتصاد سخنرانی کرد، معاون بانکی وزارت اقتصاد از دستاوردها گفت، رئیس سازمان بورس از برنامهها گفت، رئیس کل بیمه مرکزی از آینده سخن گفت و نایبرئیس مجلس هم حرفهای مهم روز را زد. بخش خصوصی کجا بود؟ در غرفهها؛ داشت محصولش را به بازدیدکنندهها نشان میداد و به حرفهای صحنه گوش میداد.
این چه سبک فرهنگی است که در یک «نمایشگاه» ــ که قرار است محل ملاقات عرضه و تقاضا، دولت و بازار، سیاستگذار و فعال اقتصادی باشد ــ فقط یک طرف حق حرفهای مهم را دارد؟ بخش خصوصی در این کشور سرمایه میآورد، ریسک میکند، نیرو استخدام میکند، مالیات میدهد و وقتی بازار میلرزد، اول از همه اوست که زمین میخورد. اما وقتی نوبت به تریبون میرسد، او فقط «مخاطب» است؛ باید بنشیند، بشنود و دست بزند.
ای کاش دستکم در همین جشنواره و نمایشگاه، جای گوینده و شنونده عوض میشد. ای کاش نشستی مستقیم و روبهرو برگزار میشد که در آن مدیر یک شرکت خصوصی، یک فینتک، یک کارگزاری کوچک یا یک استارتاپ بیمهای پشت میکروفون برود و بیواسطه از مشکلش بگوید: از مجوزی که ماهها طول کشیده، از قاعدهای که یکشبه عوض شده، از اعتباری که نیست و از بازاری که هر روز کوچکتر میشود؛ راهحلش را هم پیشنهاد بدهد و مسئولان ــ همانهایی که امروز همهٔ تریبونها را داشتند ــ بنشینند و بشنوند و جواب بدهند.
نمایشگاه مالی در همهجای دنیا دوطرفه است: دولت سیاستش را میگوید، اما بخش خصوصی هم دردش را میگوید و اتفاقاً ارزش چنین رویدادهایی دقیقاً در همین گفتوگوی روبهروست، نه در سخنرانیهای یکطرفهای که متنش را میشود از قبل حدس زد. تا وقتی صحنه فقط مال یک طرف است، نمایشگاه هرچقدر هم بزرگ و پرزرقوبرق باشد، یک مراسم است، نه یک بازار.
افکس هنوز سه روز دیگر فرصت دارد. تریبون را ــ دستکم برای یک نشست ــ به بخش خصوصی بدهید و خودتان شنونده باشید. صدای بخش خصوصی اگر اینجا شنیده نشود، کجا شنیده شود؟
بابک اخوت پور، مدیر سایت تأمین مالی ایران
منبع: تأمین مالی
